aktualności pojecia atrybuty swietych opis dziela sztuki czytanie planow plastyka literatura testy do pobrania
linkownia kanon dzieł sztuki chronologia tapety na pulpit style i kierunki w sztuce ornamenty

 

Dodaj |

 

detale i elementy gotyckie

 

 

 

Recenzja ksiązki Whitney Chadwick "Kobiety, sztuka i społeczeństwo".

Whitney_Chadwick_kobiety_sztuka_spoleczenstwo

Specjalnie dla Was recenzujemy nową na rynku książkę o sztuce i kobietach.

Dlaczego zawsze uczymy się o artystach, nie o artystkach? Jednym tchem można wymówić i policzyć na palcach nazwiska artystek, które zapisały się na kartach historii sztuki. Najczęściej pomijane i marginalnie traktowana, a czasami przypisywana nawet mężczyznom ich twórczość nie miała siły przebicia, pomimo swojej wielkiej wartości. Mało miejsca poświęcono miejsca artystkom w ogólnych opracowaniach historii sztuki.
Na szczęście z pomocą przychodzi pierwsze polskie wydanie książki Witney Chadwick pt.  „Kobiety, sztuka i społeczeństwo."
600 stron traktujących o miejscu kobiet w sztuce i ich twórczości od średniowicza, aż po czasy współczesne. Spora ilość materiału wizualnego, który udało się zgromadzić autorce przeprowadza nas przez różne epoki przekazując feministyczne tendecje i kobiecy punkt widzenia oraz ich komentarz świata, w którym przyszło im żyć. Zmiany polityczne, ruchy feministyczne i walka o prawa kobiet silnie odbiły się w ich twórczości.

Polskie wydanie posiada 16 rodziałów i jest oparte na poprawionej piątej edycji angielskojęzycznej. Począwszy od córki Tintoretta, której jak twierdzą niektórzy uczeni styl widoczny jest w przypisywanych ojcu dziełom, a skończywszy na Lu uing czy Emily Jacyr. W opracowaniu nie zabrakło również artystek polskich.

Książka ukazała się nakładem Domu Wydawniczego Rebis.

 

Spis treści:

PRZEDMOWA

PRZEDMOWA DO WYDANIA PIĄTEGO

WPROWADZENIE Historia sztuki i artystki

I Średniowiecze

II Renesansowy ideał

III Inne odrodzenie

IV Gatunki użytkowe a malarki z Europy Północnej

V Amatorki i akademiczki:Nowy paradygmat kobiecości we Francji i Anglii

VI Płeć, klasa społeczna i władza w wiktoriańskiej Anglii

VII W stronę utopii: Reformy moralne a sztuka amerykańska w XIX wieku

VIII Oddzielone i nierównorzędne: sfera kobieca i nowa sztuka

IX Modernizm, abstrakcja i Nowa Kobieta

X Reprezentacja modernistyczna: Kobiece ciało

XI Płeć, rasa i modernizm po II wojnie światowej

XII Sztuka feministyczna w Ameryce Północnej i Wielkiej Brytanii

XIII Nowie kierunki: Przegląd wybiórczy

XIV Światy wspólne, światy osobne

XV Miejsce dorastania, prywatne wizje, globalne problemy

XVI Dziedzictwo feminizmu

BIBLIOGRAFIA

SPIS ILUSTRACJI

INDEKS

 

Whitney_Chadwick_kobiety_sztuka_spoleczenstwo

Whitney_Chadwick_kobiety_sztuka_spoleczenstwo

Whitney_Chadwick_kobiety_sztuka_spoleczenstwo

Whitney_Chadwick_kobiety_sztuka_spoleczenstwo

 

Słynna historia sztuki Gombricha już w polskich księgarniach!

W lipcu do księgarń trafiła najsłynniejsza książka Ernsta H. Gombricha pt. ”O Sztuce”.
To najpopularniejsza na świecie i niezwykle ceniona książka poświęcona zagadnieniom sztuki.
Od lat stanowi doskonałe wprowadzenie do historii tego tematu, będąc przy tym sztandarową pozycją w kanonie lektur uczniów i studentów wydziałów historii sztuki, nauk plastycznych oraz pokrewnych.


gombrich o sztuce

Przygotowana przez Dom Wydawniczy Rebis polska edycja oparta jest na szesnatym wydaniu brytyjskim – poprawionym, poszerzonym i wzbogaconym o nowe opracowanie graficzne.

Trudno znaleźć dzieło równie dobrze wprowadzające do historii sztuki poczynając od malarstwa jaskiniowego, sztuki egipskiej, greckiej, rzymskiej, sztuki Wschodu, średniowiecznej Europy poprzez malarstwo włoskie, francuskie, a kończąc na eksperymentalnej sztuce współczesnej. Jak mówił Gombrich, jego celem było „wprowadzenie jasnego porządku w bogactwo nazwisk, okresów i stylów, które zapełniają strony dzieł bardziej ambitnych”.

Książka ta zawdzięcza swoją popularność szczerości i prostocie przekazu, a także doskonałemu stylowi pisarskiemu autora..

Jest to popularyzacja wiedzy na najwyższym poziomie. Gombrich, dokonując starannego wyboru reprezentatywnych dzieł, poddaje je wnikliwej i wielostronnej analizie formalnej i treściowej...Wybrane dzieła, osadzone w szerokim kontekście historycznym, filozoficznym i politycznym, składają się na wielobarwną mozaikę epok i stylów“ ocenia dr hab. Michał Janocha, prof. Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego.

Gombrich nie onieśmiela czytelnika trudną, fachową terminologią i zawiłymi wywodami, ale jak mądry nauczyciel objaśnia zjawiska z dziejów sztuki (niejednokrotnie trudne i skomplikowane) w sposób umożliwiający ich zrozumienie przez niefachowców“ przekonuje prof. dr hab. Jarosław Jarzewicz z Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Adama Mickiewicza.

Czytelnicy uważają Gombricha za prawdziwego mistrza, który łączy wiedzę i mądrość z niepowtarzalnym darem przekazywania wielkiej miłości do opisywanych przez siebie dzieł sztuki.

Trudno byłoby znaleźć lepszą pierwszą książkę – wprowadzającą w ten fascynujący świat, będący poglądowym przewodnikiem wytyczającym szlaki i punkty w gęstwinie faktów, zjawisk, dzieł, stylów i kierunków“ uzupełnia prof. Jarzewicz.

Dzieło Gombricha to najlepiej sprzedająca się książka na świecie o sztuce, której do dziś rozeszło się ponad 7 milionów egzemplarzy! Książka zaopatrzona jest w doskonałe ilustracje obrazujące dzieła sztuki, o których jest mowa, przedstawiane w trzech dyscyplinach: rzeźba, malarstwo, architektura, a także tablice chronologiczne, mapy oraz świetną bazę bibliograficzną, a także indeks nazw geograficznych, imion, pojęć, alfabetyczny wykaz ilustracji zgodnie z państwami i miastami w których znajdują się omawiane dzieła.

Dane bibliograficzne:

Dom Wydawniczy Rebis, Poznań, 2013, oprawa: twarda, liczba stron: 688, ISBN: 978-83-7510-216-1

Zobaczcie więcej książek dotyczących sztuki, do których warto sięgnąć przed maturą, po niej i zawsze wtedy, gdy potrzebujemy informacji o sztuce i kulturze..

 

 

MANUELINE - STYL MANUELIŃSKI

Odwiedzając Portugalię zapewne spotkamy się z architekturą niby gotycką, a jednak bogatą w ornamentykę. Co ciekawe dekoracja architektoniczno- rzeźbiarska jest zupełnie inna niż w pozostałych krajach europejskich. Są to różnego rodzaju elementy morskie, takie jak muszle, wodorosty, kotwice czy liny mocujące statki. Styl manueliński, o którym mowa rozwinął się na przełomie XV i XVI wieku i możemy w nim obserwować elementy późnogotyckie oraz renesansowe. Sama nazwa została nadana dopiero w XIX wieku, kiedy po raz pierwszy użył jej brazylijski historyk i dyplomata - Francisco Adolfo de Varnhagen, opisując Klasztor Hieronimitów w lizbońskiej dzielnicy Belém. Styl, w którym go zbudowano nazwał imieniem króla Manuela I Szczęśliwego, którego panowanie przypada na lata 1495-1521 - czas rozwoju stylu.

Manueline rozwinął się pod wpływem zamorskich podróży portugalskich żeglarzy m.in. Vasco da Gamy i Pedro Álvares Cabral i nawiązuje do architektury hiszpańskiej, miejskiego budownictwa Włoch, dekoracji wschodnioindyjskich świątyń i flamandzkich elementów. Pomimo tego, że styl nie trwał długo, bo tylko około 30 lat, to miał ogromny wpływ na portugalską sztukę nie tylko architektury, ale również malarstwo, rzeźbę, meble, fajanse i inne przedmioty sztuki użytkowej, manifestując morską potęgę, jaką była wówczas Portugalia.

Po czym poznać styl manueliński:

- przedmioty wykorzystywane na statkach portugalskich odkrywców: liny, kable, kotwice, łańcuchy, przyrządy nawigacyjne, kule

- symbole kosmosu, gwiazdy, godło Manuela I

- elementy morskiej flory i fauny: muszle, perły, wodorosty,

- gałązki laurowe, liście dębu, żołędzi, makówki, kolby kukurydzy, osty

- elementy chrześcijańskie, głównie krzyż Zakonu Chrystusa (byli Templariusze), który odegrał ważną rolę i pomógł sfinansować pierwsze podróże i odkrycia. Krzyż był również jednym z podstawowych elementów zdobiących statki podróżników.

- elementy architektoniczne zapożyczone z nowo odkrytych ziem: skręcane kolumny przypominające skręconą wokół linę, półokrągłe łuki (zamiast ostrych), zwielokrotnione filary, ośmioboczne kapitele, ozdobne portale z niszami i sklepieniami, stożkowe pinakle

- brak symetrii.

Najważniejsze budowle:

klasztor i kosciol hieronimitow lizbona portugalia manueline

Klasztor hieronimitów, Lizbona

kosciel i klasztor hieronimitow lizbona portugalia styl manuelinski

Klasztor hieronimitów, Lizbona

wieza belem lizbona portugalia styl manuelinski

Wieża Belém

styl manuelinski convento cristo portugalia

Klasztor Zakonu Chrystusa w Tomarze

 

Quinta da Regaleira neo manueline sintra portugalia

sty neomanueliński (XIX w.) - pałac Quinta da Regaleira, Portugalia

styl neo manuelinski sintra portugalia

pałac Quinta da Regaleira, Portugalia

 


JAK DOBRZE ZNASZ SŁYNNE OBRAZY?

Znajdź 11 szczegółów różniących reprodukcje.

Pietro Perugino, Wręczenie kluczy świętemu Piotrowi, 1482 r.

pietro perugino_wręczenie kluczy sw piotrowi

pietro perugino_wręczenie kluczy sw piotrowi

Rozwiązanie 3 października na naszym fanpagu na Facebooku.

 

 

Znajdź 13 szczegółów różniących reprodukcje.

Pablo Picasso Panny z Avignon 1907 r.

pablo picasso panny z avignon znajdź szczegóły pablo picasso panny z avignon znajdź szczegóły

Rozwiązanie 29 września na naszym fanpagu na Facebooku.

 

BARWY I ICH ZNACZENIE: NIEBIESKA

Niebieski, błękitny, lazurowy, turkusowy, jasno-, ciemnoniebieski, granatowy, marynarski, ultramaryna, błękit paryski, szafirowy, akwamaryna, chabrowy, kobalt.


Na określenie czegoś, co ma kolor niebieski jest wiele słów, niestety zwykle używamy kilku z nich, nie zdając sobie sprawy jak wiele istnieje, nie potrafimy też w myśli wyodrębnić różnic między poszczególnymi z nich. Oczywiście kolor kolorowi nierówny, za sprawą oświetlenia, użytych barwników, które każda firma produkująca farby strzeże jak oka w głowie lub po prostu różnic w budowie naszego mózgu i odbieranych bodźców.


Każda barwa posiada swoje ciepło: błękit jest zwykle zimy, ale granat już ciepły. Jest kolorem, który uspokaja i kojarzy się z przestrzenią (niebo) Początkowo barwnik niebieski uzyskiwano ze sproszkowanego kamienia lapis lazuli, który był niezwykle drogi. Malowano nim sklepienia prezbiteriów w kościołach, które miały symbolizować Niebieską Jerozolimę, która w Apokalipsie Św. Jana zstępuje na ziemię i zbawia ludzi. Kojarzony także z Maryją, której szaty malowano tym kolorem.


W dzisiejszym świecie niebieski symbolizuje spokój, podobnie jak biały czystość, higienę, świeżość. Pomimo tego, że w naszym kraju nie spotkamy błękitnych jezior czy mórz, to wiemy, że woda jest niebieska, a dzieci tak ją malują. Butelki wody mineralnej mają jasnoniebieskie etykiety, które mówią nam, że woda jest czysta, zdrowa i świeża. U ilu z was w łazience przeważa błękit?


W sztuce pozaeuropejskiej spotykamy błękit na przykład w Maroku. Miasto Chefchaoen jest w całości pomalowane na niebiesko. Wiąże się to z tradycja religijną tamtego miejsca, a barwnik pozyskiwano z muszli zamieszkujących morze zwierząt.

barwa niebieskabarwa niebieska

 

Leonadro da Vinci był wielkim artystą, o którym zapewne wiecie wiele. Znacie też jego dzieła i wynalazki, ale czy mówią Wam coś pojęcia NON FINITO i COMPONIMENTO INCULTO ? Były to dwie zasady, którymi w swoich twórczych poczynaniach kierował się nasz Mistrz.

Pierwsza z nich - non finito oznacza niedopowiedzenie, tłumacząc dosłownie z j. włoskiego "nie skończone". Da Vinci zdawał sobie sprawę z tego, że jego ręka nigdy w pełni nie zrealizuje wizji kształtującej się w jego umyśle, bowiem żadna istota ludzka nie posiada tak doskonale ukształtowanego talentu rysunkowego. Ukończzenie obrazu stawało sie dla niego nie celem, lecz granicą, kresem procesu poznawczo-twórczego, który był tak ważny dla artysty i dlatego zasada non finito była koniecznością jego twórczości.

Componimento inculto natomiast, to zasada spotykana w sztuce renesansu, na której opierały się rysunki Leonarda. Są to sploty i krzyżujące się linie, a forma tworzy się jakby na oczach widza. Rysunek jest w wiecznym procesie powstawania, nigdy nie ukończony i nigdy ostateczny.

Jak widać, obie zasady łączą się ze sobą i możemy je zaobserwować zwłaszcza w rysunkach. Do twórczości Leonarda stosuje sie też termin sfumato.

componimento inculto

Fragment szkicu Leonarda da Vinci, na którym widać ideę componimento inculto.

 

 

Mikołaj Kopernik wielkim astronomem był i to nie ulega watpliwości, ale czy ktoś z Was zdawał sobie sprawę z tego ,że ma on w naszym kraju, a nawet za granicą aż tyle pomników?

pomnik Mikołaja Kopernika Toruń pomnik Mikołaja Kopernika w Krakowie pomnik Mikołaja Kopernika Wrocław pomnik Mikołaja Kopernika Frombork

pomnik Mikołaja Kopernika Chorzów pomnik Mikołaja Kopernika Warszawa pomnik Mikołaja Kopernika Olsztyn

pomnik Mikołaja Kopernika Frankfurt n Odrą pomnik Mikołaja Kopernika Chicago.

rząd I:   Toruń- Fryderyk Abraham Tieck, 1853r.
Kraków- Cyprian Godebski, 1899r.
Wrocław- Leon Podsiadły, 1974 r.
Frombork- Mieczysław Welter, 1973r
Rząd II: Chorzów- Jerzy Bandura, 1964
Warszawa- Bertel Thorvaldsen, 1822
Olsztyn
Rząd III: Piotrków Trybunalski, Grudziądz, Frankfurt nad Odrą, Chicago

Pomniki czy popiersia Kopernika spotkamy także w Łodzi, Lublinie, Bogocie, Brukseli, Meksyku, a nawet w Rzymie. Sprawdż także, co to jest pomnik i postument.

Wybierzcie dwa z nich i porównajcie ze sobą. Rezultaty wyślijście na kontakt@sztukanamaturze.pl, a najciekawsze analizy porównawcze opublikujemy na stronie i staną się przykładem dla pozostałych.Nie licz na innych i sam poćwicz!

 

 

Dillydally with Dalí


Dillydally with Dalí to nazwa zajęć edukacyjnych dla dzieci, ale gdzie? W nowym Muzeum Salvadora Dali na Florydzie (il.1). Nowoczesny budynek, a w środku, na 20 000 metrach kwadratowych dziwy stworzone przez hiszpańskiego artystę.  Musimy pamiętać jednak, że około 4000 dzieł artysty znajduje się w jego rodzinnym kraju, zgromadzonych przez Fundację Gala-Salvador Dalí, a około 1500 z nich prezentowanych jest  w  Dalí Theatre-Museum w Figueres (il.2).


muzeum Salvadora Dali na Florydzie muzeum salvadora Dali z Figueres


Teatr-Muzeum Salvadora Dali to chyba największy surrealistyczny obiekt, który mieści się  w budynku dawnego Teatru Miejskiego, zniszczonego pod koniec hiszpańskiej wojny domowej. Na jego ruinach, Dalí postanowili stworzyć swoje muzeum. Zbiór obejmuje najszerszy zakres prac Salvadora (1904-1989), począwszy od najwcześniejszych artystycznych doświadczeń, aż po prace z ostatnich lat jego życia.

Salvador Dali Wielki Masturbator

Salvador Dali, Wielki Masturbator,1929r.


Bardzo ciekawą stronę wcześniej wspomnianej fundacji, na której znajdziemy odnośniki do 4 oddziałów muzeum Salvadora: Dalí Theatre-Museum, Dalí·Jewels w Figueres, House Salvador Dalí w Portlligat i Gala Dalí Castle w Púbol dodajemy do naszej linkowni. Na stronie między innymi jest katalog eksponatów.

 

 

Muzeum Żydowskie w Berlinie i Daniel Libeskind


Urodzony w 1946 r w polskiej żydowskiej rodzinie architekt znany jest z indywidualnego i ekscentrycznego charakteru swoich projektów. Jednym z nich jest właśnie część Muzeum Żydowskiego w berlińskiej dzielnicy Friedrichstadt. Część, ponieważ jego dzieło jest jedynie skrzydłem dostawionym do barokowego budynku dawnego sądu. Jednocześnie jednak indywidualną bryłą i zwykle tylko ona jest kojarzona z instytucją muzeum, a przecież nie sposób się tam dostać bez zejścia do piwnicy głównego gmachu. Miłośnicy klasycznych i regularnych kształtów mogą odczuwać mały niepokój i dyskomfort po zetknięciu z bryłą budynku. Przypomina piorun, zygzak, niezbyt umiejętnie wpasowany w otaczającą go okolicę. Ale cóż… widocznie czasami tak musi być, gdy budynek pełni rolę także pomnika i naładowany jest znaczeniami symbolicznymi. Dzieło Libeskinda z zewnątrz wyłożone jest jasną cynkowo-tytanową blachą silnie odbijającą promienie słoneczne i poprzecinane oknami w postaci przenikających się błyskawic, prostokątów i nieregularnie rozrzuconych zygzakowatych linii oplatających wszystkie ściany bryły. Linie te stanowią wyimaginowaną trasę, łączącą miejsca, w których przed wojną mieszkali wybitni Żydzi i Niemcy, mieszkający w Berlinie. Mogą być też odwołaniem do zadrapań, bruzd i ran zadanych żydowskiej społeczności.

foto:Jens Ziehe


Wnętrze jest równie oryginalne, surowe i pełne zakamarków. Nawet osoby dobrze orientujące się w przestrzeni z pewnością nie jeden raz zabłądzą. Nasza podróż po tym muzeum jest niewiadomą i trudną tak jak trudny był los Żydów. Ściany są albo wysokie, przechodzące przez wszystkie kondygnacje lub niskie, a trakty tzw. Axes poprzeplatane ze sobą wznoszą się w górę i opadają. Nigdy nie wiadomo dokąd się dojdzie daną drogą.  Owe Axis symbolizują trzy poziomy żydowskiej obecności w Berlinie. Axis of Continuity symbolizuje ciągłość berlińskiej historii i kończy się bardzo wysokimi schodami prowadzącymi nas na ostatnie piętro, gdzie zaczyna się ekspozycja. Axis of Exile czyli oś emigracji, prowadzi do Ogrodu Wypędzonych, a ciemna Axis of the Holocaust do Wieży Holokaustu. 

muzeum żydowskie

muzeum żydowskie w Berlinie


Przez budynek przebiega wertykalnie pięć przestrzeni nazywanych Voids-pustki, wykonanych z surowego betonu, które  nie są ani sztucznie oświetlane, klimatyzowane czy ogrzewane. Po prostu ciemne pomieszczenia, w których nic nie widać, symbolizujące brak Żydów w niemieckiej społeczności. Część z nich jest dostępna, inne można zobaczyć jedynie przez okienka. W jednej z nich znajduje się znana instalacja izraelskiego rzeźbiarza, Menashe Kadishmana pt. Shalechet, co oznacza opadłe, martwe liście. Składa się z ponad 10 tysięcy metalowych owalnych dysków z wyciętymi w nich krzyczącymi ustami i rozwartymi oczami, ułożonymi w kilku warstwach na podłodze. Jeśli chcemy tam wejść, a dobiegające z tego pomieszczenia tajemnicze a zarazem przerażające dźwięki same nas tam prowadzą, to jesteśmy zmuszeni do chodzenia po tych twarzach, które symbolizują Holokaust.

instalacja opadłe liście opadłe liście


Na zewnątrz obiektu znajduje się Ogród Wypędzonych czyli 48 betonowych słupów pochylonych w jedną stronę o 12 stopni. Słupy wypełnione są ziemią z Izraela i w każdym rośnie drzewko oliwne symbolizujące nadzieję. Upamiętniają 1948 rok, w którym Izrael proklamował niepodległość. Pośrodku ustawiono jeszcze jeden słup symbolizujący Berlin, wypełniony ziemią z Jerozolimy.

ogród wypędzonych


Wizyta w muzeum nie zawsze wywołuje emocje, ale w tym przypadku Daniel Libeskind dzięki przeżyciom osobistym i swojej rodziny dobitnie ukazał w architekturze wszelkie lęki i dezorientację narodowości żydowskiej. Każdy, kto wejdzie do gmachu muzeum i choć trochę czasu tam spędzi wyjdzie odmieniony i bardziej wyczulony na los drugiego człowieka. Muzeum- pomnik dla konesera architektury i sztuki jest pozycją obowiązkową, dlatego, że dostarcza niesamowitych wrażeń zarówno estetycznych jak i duchowych.

muzeum zydowskie berlin

 

 

Legenda o Świętym Jerzym i Świętym Dionizym.

Święty Jerzy pochodził z angielskiej chrześcijańskiej rodziny. Pewnego dnia w miejscowości Silene smok zrobił gniazdo na źródle wody, a mieszkańcy chcieli go przepędzić ofiarowując mu każdego dnia owcę. Jak zabrakło owiec, kolejną ofiarą miała być dziewczyna. Drogą losowania wybrano księżniczkę. Lament króla przerwało jednak pojawienie się rycerza Jerzego. Stanął twarzą w twarz ze smokiem. Walczył włócznią i bronił się krzyżem, aż go pokonał. Dzięki niemu miasto przeszło z pogaństwa na chrześcijaństwo, a symbolem św. Jerzego stał się pokonany smok, najczęściej u jego stóp oraz włócznia. Jerzy był najchętniej przedstawiany na koniu.
Zdjęcie niemieckiej rzeźby z 1520 r. znajdziecie tutaj

Święty Dionizy był francuskim biskupem wysłanym przez papieża żeby głosić Ewangelię w Galii. Razem ze swoimi współtowarzyszami został poddany torturom, a na koniec ścięty na wzgórzu Montmartre w Paryżu w czasie prześladowań za cesarza Waleriana. Po całym zajściu zaniósł własną głowę na miejsce swojego pochówku. Właśnie dlatego jest ukazywany z głowa w rękach. Pochowany został za miastem, gdzie król ufundował opactwo i zbudowano kościół pod jego wezwaniem-współcześnie Bazylika Saint-Denis. Był pierwszym biskupem Paryża, patronem Francji i męczennikiem. Nazwa wzgórza Montmartre, na którym znajduje się bazylika Sacre Coeur oznacza górę męczenników.

Zdjęcie wapiennej rzeźby Świetego Dionizego z 1460/70 dłuta francuskiego artysty tutaj

 

 

Archiwum Bauhausu

Nasza wizyta w Berlinie zaowocowała nowymi zdjęciami i wiadomościami na temat sztuki. Głównym celem było Archiwum Bauhausu i Bode Museum oraz Muzeum Żydowskie zaprojektowane przez Daniela Libeskinda  pochodzącego z Łodzi.
Nazwa Bauhaus musiała każdemu miłośnikowi sztuki, a już na pewno architektury obić się o uszy. Szkołę założył Walter Gropius w Weimarze w 1919 r. Ze względów politycznych została później przeniesiona do Dessau, a następnie do Berlina. Nie zdajemy sobie sprawy z ilu przedmiotów pierwotnie zaprojektowanych przez uczniów i nauczycieli tej szkoły korzystamy każdego dnia. Jednym z ważniejszych założeń programowych Bauhausu była funkcjonalność zarówno przedmiotów codziennego użytku, jak i architektury.  Bauhaus-archiv museum für gestaltung to stowarzyszenie non-profit, dzięki któremu możemy zobaczyć światowy design.
Link wędruje do naszej linkowni http://www.bauhaus.de/

archiwum Bauhausu museum fur gestaltung berlin

Archiwum Bauhausu w Berlinie (realizacja projektu Waltera Gropiusa przez Alexandra Cvijanovicia i TAC) 1976–1979

szkoła Bauhaus w Dessau walter Gropius

Budynek Szkoły Bauhaus w Dessau-Roßlau1925–1926, proj. Walter Gropius

lampka_bauhaus_marianne_brandt_him_bredendieck wilhelm_wagenfeld_lampa_bauhaus

Lampka biurkowa Marianne Brandt i Hima Bredendieck oraz Wilhelma Wagenfelda

marcel breuer wassily chair bauhaus marcel breuer biurko bauhaus

Marcel Breuer: Krzesło Wassilego (1925) i biurko.

Marianne Brandt, czajniczek do herbaty ze srebra, 1924

Lubisz sztukęnamaturze.pl - jesteś na bieżąco!