aktualności pojecia atrybuty swietych opis dziela sztuki czytanie planow plastyka literatura testy do pobrania
linkownia konon dzieł chronologia tapety na pulpit style i kierunki w sztuce ornamenty

czterech jezdzcow apokalipsy albrecht durer

Malarskie tapety na pulpit

tapeta_na_pulpit_Picasso

 

 

 

 

Dodaj |
 

 

 

rembrandt autopportret w berecie zdziwiony Rembrandt

kiedy rozum spi budza sie demony francisco goya

sucha igła

 

 

 

 

Techniki plastyczne 

 

 

 

rysunek i malarstwo grafika rzeźba

 

GRAFIKA

druk wypukły

W druku tym wystepują dwie płaszczyzny. Płaszczyzna drukująca znajduje się ponad płaszczyzną niedrykującą (np. tło - wybierane za pomoca odpowiednich narzędzi:rylców, dłut).

drzeworyt

Jest najstarszym rodzajem druku, ponieważ znany był już w starożytności i wykorzystywany do druku tkanin. Aby powstała forma drzeworytnicza potrzebny jest kawałek deski lub klocka, na którym wykonuje się lub przenosi rysunek, następnie rylcami i dłutami wybiera się miejsca tła, które nie maja być nadrukowane. Gdy matryca jest już gotowa, pokrywa się farbą wypukłe elementy i odbija na papierze lub innym materiale. Drzeworytu używano jeszcze przed wynalezieniem druku. Najstarsze drzeworyty pochodzą z końca XIV wieku. Od XV w. pojawił się szrafirunek- cieniowanie kreskowe, które wydobywało głębię przedstawienia. Ta technika graficzna była wykorzystywana głównie w celach użytkowych. Drzeworytami ozdabiano księgi, drukowano kalendarze lub karty do gry.
Ze względu na sposób cięcia deski lub klocka przeznaczonego do drzeworytu, technikę dzieli się na drzeworyt wzdłużny (langowy) - gdy drewno było przycięte wzdłuż słojów – rysunek wykonywano nożem i dłutami w miękkim drewnie (stosowany do końca XVIII w.), drzeworyt poprzeczny (sztorcowy)- klocki cięte w poprzek słojów- rysunek był wykonywany rylcem, w poprzek słojów twardego drewna.
Najbardziej znanymi drzeworytnikami byli: Albreht Dürer, Lucas Cranach, a w Polsce Władysław Skoczylas.

Drzeworytem nazywa się także odbitkę wykonaną tą techniką.

 

linoryt

Prosta technika graficzna, do wykonania której potrzeba kawałka linoleum, nożyki lub igły (linoryt punktowy). Po przeniesieniu gotowego rysunku, z którego chcemy wykonać grafikę w/w narzędziami wycina się partie, które nie mają być drukowane. Powstały rysunek pokrywa się farbą drukarską i odbija w prasie graficznej.
Aby przenieść rysunek na linoleum można pomalować płytkę linorytniczą czarnym tuszem i odwrócony rysunek z kalki technicznej przerysować na linoleum. Wówczas odbije się ołówek prawej strony kalki.
Linoryt zaczęto stosować od końca XIX wieku.

Linorytem nazywa się także odbitkę wykonaną tą techniką.

 

metaloryt

Okreslenie technik druku wypukłego, drukowanych z form metalowych np. ołowioryt, cynkoryt. Metalorytem jest również miedzioryt-wklęskła technika graficzna.

 

druk wklęsły

W druku tym wystepują dwie płaszczyzny. Płaszczyzna drukująca znajduje się poniżej płaszczyzny płyty.

akwaforta

Technika graficzna druku wklęsłego (wł. acquaforte – mocna woda czyli kwas azotowy). Polega na wykonaniu rysunku cienką igłą na metalowej: miedzianej lub cynkowej płycie pokrytej kwasoodpornym werniksem akwafortowym i wytrawieniu odsłoniętych wgłębień rysunku kwasem azotowym. Żeby pogłębić rysunek- tam gdzie mają być ciemniejsze partie pokrywanie werniksem, rysowanie i trawienie powtarza się kilkakrotnie. Po wytrawieniu i zmyciu werniksu płytę naciera się farbą drukarską, która zatrzymuje się w powstałych wgłębieniach i po odbiciu w prasie wklęsłodrukowej daje na papierze wykonany uprzednio rysunek. Akwafortę wynaleziono w końcu XVw., największy rozkwit miała miejsce w XVIIw., a jej mistrzem był wówczas Rembrandt; używana w XVIII i XIXw., w XXw. przeżywa ponowny rozkwit.

Akwafortą nazywa się także odbitkę wykonaną tą techniką.

 

akwatinta

wł. Acquatinta- barwiona woda. Technika podobna do akwaforty, jednakże w akwatincie trawione są płaszczyzny, a nie jak w poprzedniej technice kreski. W celu zróżnicowania plam, reguluje się czas trawienia. Efekt końcowy przypomina rysunek namalowany pędzlem. Można ją łączyć w akwafortą. Była stosowana do tworzenia reprodukcji obrazów i rysunków w XVIII wieku. Jednym z artystów wykorzystujących tę technikę graficzną był F. Goya.

Akwatintą nazywa się także odbitkę wykonaną tą techniką.

 

mezzotinta

maniere noire, czarna sztuka, mezzo - średni tinta- barwa. Technika wynaleziona ok. 1640 r. w Anglii, polegająca na równomiernym nasiekaniu i zadraśnięciach powierzchni płyty, głównie miedzianej, specjalistycznymi narzędziami (chwiejakiem, ruletką) i wygładzeniu niektórych partii- świateł i półtonów (gładzikiem, skrobaczem). Występuje również mezzotinta barwna.

Mezzotintą nazywa się także odbitkę wykonaną tą techniką.

 

miedzioryt

sucha igła (suchoryt)

Technika polegająca na wykonaniu rysunku stalową igłą na metalowej płycie (miedzianej, cynkowej, aluminiowej, współcześnie stosuje się także płyty z żywicy polimerowej). Powierzchnia musi być bardzo gładka i wypolerowana. Igłą żłobi się delikatne kreski, a rozcięty metal zostawia po obu stronach wiórki. Następnie nakłada się farbę drukarską, ściera się jej nadmiar, aby pozostała tylko w rowkach i przy słabym nacisku prasy drukarskiej odciska wyżłobiony rysunek na wilgotnym papierze. Tzw. „wiórki” pozwalają na uzyskanie miękkich, przejściowych tonów. Ze wzglądu na nietrwałość wiórków, które po kilku odciskach się wykruszają, najbardziej cenione są pierwsze grafiki. Sucha igła zbliżona jest do mezzotinty i razem się uzupełniają, dzięki czemu można uzyskać bardzo oryginalne efekty. Stosowano ją również do robienia poprawek w akwaforcie (XVII w.) Technika suchej igły najbardziej rozpowszechniła się w XIX w. W Polsce suchoryt stosował m.in. Józef Pankiewicz

Suchorytem nazywa się także odbitkę wykonaną tą techniką.

 

druk płaski

Partie: drukująca i niedrukująca znajdują się na jednym poziomie, płaszczyźnie płyty.

litografia

W technice litografii rysunek wykonuje się bezpośrednio na kamieniu litograficznym lub blasze (aluminiowej-algrafia, cynkowej-cynkografia) kredką lub tuszem litograficzym. Kamień lub blachę trawi się słabymi kwasami azotowym lub fosforowym oraz gumą arabską, aby nałożona następnie farba drukarska pokryła tylko rysunek, a nie została przyjęta na niezatłuszczone kredką lub tuszem miejsca. Litografię wynalazł A. Senefelder w 1796 r i pierwotnie była stosowana do powielania pisma. Jako technika artystyczna rozpowszechniła się w pierwszej połowie XIX wieku.

Litografią nazywa się także odbitkę wykonaną tą techniką.

 

serigrafia-sitodruk

Technika graficzna "przez szablon" polega na przeciskaniu farby drukarskiej przez dziurki tkaniny (która napięta jest na ramę -drewnianą lub metalową- sito) na podłożony papier lub inny materiał (za pomocą sitodruku można drukować też np. tkaninę ). Sito musi być odpowiednio przygotowane. Jest zazwyczaj z jedwabiu, bawełny lub syntetycznych materiałów-nylon, stal nierdzewna i ma różną gęstość. Farba przechodzi tylko przez odkryte oczka formy drukarskiej i wówczas tworzy się odbitka. Oczka zakrywa (zalepia) się na kilka sposobów.

Sitodruk pozwala na uzystanie efektów wszystkich pozostałych technik graficznych. Dla uzyskania odpowiedniego efektu dokładnego rysunku bądź plam stosuje sie różne rodzaje farb drukarskich.

Sitodrukiem nazywa się też odbitkę wykonaną tą techniką.

Narzędzie do przeciskania farby to ścierak lub rakla (gumowa)